Nadat ik mijn vakantieplannen op de schietbaan had geventileerd kreeg ik van Nel te horen dat in Vilamoura een mooie schietbaan zou zijn die ik kon gaan bekijken. U begrijpt het reeds, al vlot kwam het idee om daar waar anderen hun golfclubs meenemen naar een van de 12 golfbanen van Vilamoura ik mijn Beretta op een (werk)vakantie naar Portugal wilde trakteren. Welnu, alle paperassen in orde gebracht (schietpaspoort, faxje van de lokale schietbaan ter plaatse geregeld, Transavia op de hoogte gebracht van mijn intentie om een geweer in het vliegtuig mee te nemen -kan tegenwoordig wat gevoelig liggen-). En op pad........

Omdat ik niet wist of men op een lokaal vliegveld als Eelde makkelijker of moeilijker dan op schiphol zouden omgaan met mijn geweer klampte ik de eerste de beste man in een 'uniform met handboeien' aan en vertelde dat ik een geweer in het vliegtuig wilde meenemen. Ik wilde per slot van rekening niet bij het inchecken voor een vertraging van een half uur zorgen omdat men er opeens achter zou komen dat er iets niet goed zou 'zitten' met mijn papieren. Deze behulpzame meneer van de marechaussee nam mij en mijn DT-10 even apart en checkte mijn documenten, serienummers, maakte fotokopietjes en kwam tot de conclusie dat het allemaal wel OK was.
Hij zou persoonlijk zorg dragen voor transport naar het vliegtuig maar ik moest nog wel even inchecken. De man liep mee naar de incheckbalie waarop de dame die de checkin deed verbaasd was over deze procedure en aangaf dat men op Eelde reeds 12 jaar het geweer door ground-service naar het toestel liet brengen. De jongeman maakte met enige autoriteit duidelijk dat men dat op schiphol NIET zo deed en de kous was daarmee af, hij was en bleef in-charge. Vanuit het terminalgebouw kon ik goed zien dat mijn geweer aan boord van de 737-800 ging en de jongeman van de marechaussee kwam extra nog even naar binnen om te zeggen dat het allemaal geregeld was (wat een service, dat zie je niet meer op schiphol....).

Na een vlucht met een tussenstop van 50 minuten op Rotterdam Airport kwamen we eind van de middag aan op Faro alwaar ik de bemanning vroeg even een oogje in het zeil te houden of mijn blauwe doos wel weer uit het speciale bemanningsruim werd gehaald. Nadat we onze koffers van de band hadden gehaald ging ik op zoek naar mijn vuurstok en kreeg deze netjes in handen bij een loket van de vertegenwoordiger van Transavia op Faro (voor wie ook een keer wil gaan: tegenover bagageband 2).
Nog even langs de plaatselijke rechtsvertegenwoordigers en we zijn er.... Een dame in het kantoor van de politie was zeer behulpzaam en controleerde even wat serienummers en het schietpaspoort. Vertelde dat ze had leren hagelschieten van haar opa toen ze klein was....... En op mijn vraag of dit alles was antwoordde ze:" sinds we een groot Europa zijn is alles makkelijker".

Clube de Tiro Vilamoura (faxnr.: +351 289 302544)
De schietclub in Vilamoura ligt aan de rand van het 'dorpje'. Vilamoura is een projectdorp, daarmee bedoel ik dat projectontwikkelaars een mooie jachthaven en bijbehorende boulevard uit de grond gestampt hebben waarnaast een aantal mooie restaurants en hotels zijn neergezet. Het dichtstbijzijnde echte plaatsje heet Quarteira, ligt ten westen van Faro tussen Faro en Albufeira. De Algarve staat bekend om zijn golfbanen en dus zeker Vilamoura ook, ik schat dat er een stuk of 7 achtien-holes banen liggen en een klein half dozijn Golf-academies.
Maar ook 1 schietbaan!!
De schietbaan beschikt over 4 trapbanen waarvan er 3 ook voor skeet/parcours gebruikt kunnen worden. Tevens zijn er kogelbanen aanwezig maar, vergeef me, daarvan heb ik geen inventaris opgenomen. Een prettig clubhuis met restaurant, bar, lounge met 8 bankstellen, poolbiljart en overdekte veranda. Onderin het gebouw is de Armourie alwaar ik mijn geweer kon uitpakken en munitie en rondjes kon kopen. Helaas, negentjes hadden ze niet maar met 28 grams 7 1/2 (Mirage) moeten ze ook wel stuk willen.
Munitie kost 3,50 Euro per doosje en een rondje Olympic Skeet 5 Euries.
De schietbaan is open van 10 tot 13 uur en van 15:30 uur tot 20 uur.
Maandag dicht en dinsdagochtend ook gesloten maar verder de gehele week open.
Voor trap gebruiken ze de fonopool maar voor skeet zit er naast de baan een mannetje onder een parasol naast de knopjes die ook nog de score voor je bijhoudt..... De schietbaan zag er op dit moment een beetje 'minder verzorgd' uit (wat meer onkruid, roest op de vlaggenmasten, etc.) dat komt omdat men geen groot onderhoud meer pleegt. Direct naast het clubhuis is een groot Golfhotel (hoe kan het ook anders) in aanbouw en de schietbaan moet hiervoor worden verplaatst. Ongetwijfeld zal men op een andere locatie in de buurt opnieuw een mooie baan neerleggen (de centjes moet de golfbaan maar ophoesten).

De temperatuur in de Algarve is normaal gesproken als zeer prettig te omschrijven maar toen wij er waren was er een hittegolf (hoogste temperatuur in Faro gemeten: 47 graden!!) wat toch een beetje voor extra traagheid in de zwaai zorgt.... Op de donderdag, toen ik voor de tweede keer ging schieten, waren er in de omgeving heftige bosbranden (op de foto zie je de rookwolken op de achtergrond) wat toch ook niet helemaal optimaal was. Met 500 brandweermannen probeerde men al 5 dagen hevige bosbranden onder controle te krijgen.... maar het lukte nog niet erg!

Na een weekje Portugal en een rondje of 10 skeet bij 38 graden Celsius aanvaarden we weer de terugreis op het vliegveld van Faro. Eerst langs de politie, daar kreeg ik na de controles een briefje mee waarmee ik mijn vuurstok kon inchecken. Vervolgens het geweer afgegeven bij 'onregelmatige bagage' alwaar de dienstdoende dame achter de balie aan de drager vroeg wat voor blauwe doos hij in zijn handen had. 'Un quesa de arma' zei hij en de dame reageerde met 'AIAIAI' toen wist ik dat het vast wel goed zou komen (toch?).
In het vliegtuig nadat iedereen op zijn plaats zat toch nog even discreet aan het cabinepersoneel gevraagd of mijn blauwe doos aan boord was. De steward bevestigde dat mijn Italiaanse vriend in het ruim zat en bijna 3 uur later arriveerden we weer in Groningen. Op Eelde de ondertussen vertrouwde procedure weer in tegengestelde richting: Transavia-personeel gevraagd of men een oogje wilde houden op het uitladen, een marechaussee aangeklampt of hij mijn geweer wilde aanpakken bij het vliegtuig. 'Meneer, daar zijn wij niet voor, wij zijn hier voor de beveiliging....'. Ookeeeee, 3 minuten later lag mijn blauwe doos bij de koffers op de band en ben ik gewoon de terminal uitgewandeld.

Al met al een leuke ervaring die zonder moeilijkheden is verlopen. Natuurlijk moet je even wat huiswerk doen, je moet je papieren netjes voor elkaar hebben. Maar dan kun je gewoon lekker knallen op een buitenlandse baan met je eigen geweer.

Adri Wischmann

De layout was nog ouderwets met de  huizen niet parallel maar een beetje schuin naar buiten gericht, maar de machines wierpen de duiven wel exact in de richting zoals die hoorde te zijn. Het was alleen een beetje wennen dat de duiven 'schuin' uit het huis kwamen.

4 banen op rij met hoge torens er tussendoor. De grijze wolken in de verte zijn rookpluimen van de bosbranden.....

Ik dacht: als ik nu een witte broek aantrek dan zien mijn benen er tenminste niet ZO wit uit..... (yeah, right)

De veranda van het clubhuis met een groot plein ervoor met bankjes en scoreborden (helemaal rechts).

Door constant te sproeien waren de banen lang niet zo dor als de droge omgeving. 1 nadeel: van al dat water gaan je vlaggenmasten roesten.

Een aantal lokale trappisten aan het werk. Wellicht is het feit dat ZIJ in de schaduw kunnen staan een belangrijke factor waarom trap veel populairder is dan skeet?